وقت همچون خاطر ناشاد تنگ

گاهی که باخودم فکر می کنم می بینم آدم درفکر وخیال خودش بسیار هوس می کند که چنین کند وچنان، امّا زمانی به خود می آید؛ که عزرائیل طناب مرگ را برگردنش انداخته!

راه مقصـد دور و پـای سعی لنگ 
              وقت همچـون خاطـر ناشاد تنگ
جـذبه‌ای از عشق باید، بی‌گمان   
          تا شود طی، هم زمان و هم مکان
روز از دود دلـم تاریک و تار 
            شب چـو روز آمـد ز آه شعـله بار
کارم از هندوی زلفش واژگون 
       روز من شب شد، شبم روزازجنون

شاعر: شیخ بهایی

/ 0 نظر / 13 بازدید